Vampire yuk

Some time ago - just before the movie was shown for the first time on television - I finished "Twilight". Let's keep it nice: I'm not a fan. Okey, I confess, from time to time I like to read a romantic novel: she loves him, he loves her, something comes in between, they hate eachother, they come back together, happily ever after. But this... The whole book Bella doesn't do anything besides moaning over Edward. After 300 pages something finely happens: Bella is wanted as food by another vampire. Finely, something else besides high school nonsense and stolen looks. Unfortunately, within 10 pages it's back to endless swooning.


The movie wasn't any better by the way.


I finished the book, because I paid good money for it. But it will remain the only Twilight-book on my shelves. And maybe, it won't stay there for long...

REVIEW: Matthew Reilly - Temple

Before I start: If you haven't read this book, this review contains spoilers!


This is by far the most ridiculous book I've ever read. It centers around a young professor - William Race - who is the only one who can help some shady US government/military agency with the translation of an ancient document. Before William has any clue of what's happening, he's deep in the jungle of Peru and in trouble.


These are some of the reasons why I find the book ridiculous:

• William is a scholar, a softie, but for some strange reason (of course, he's the hero) he is one of the few to survive, while whole special forces teams die, some in quite horrible ways.
• The team William is a member of, is not only chased by a German team, a Nazi-team, but also by an other US government team (Navy or Army, I forgot). And everybody dies. The only good guys are the native Indians.
• The action is way over the top. Example: William drops from a cargo plane in an Abraham tank! He manages to get outside, lock the bad guy inside and stay stafe, because he wears an experimental one-person helicopter-suit (or something like that). The tank crashes into the ground, and our dear William just hovers above. Right.

If you don't take this book and the action described in it serious, it's a fun read. In some way, you do want to know how it ends. But seriously, buy this book cheap, it's not worth a lot of money.


GRADE: 6

REVIEW: Liza van Sambeek - Zadelpijn en ander damesleed

Normaal gesproken ben ik geen enorme fan van Nederlandstalige literatuur. Ook in vertaling lees ik ontzettend weinig Nederlands (meer). Misschien is het een héél lange nawee van mijn overenthousiaste docent Nederlands op de middelbare school. Ik weet het niet. Mulish, Reve en anderen kunnen mij over het algemeen niet bekoren.


Laatst in de supermarkt toch een uitzondering gemaakt. Een bekend Nederlands vrouwenblad geeft een Bookazine uit. De uitvoering - tijdschriftformaat met twee kolommen - deed me erg denken aan het Bulkboek van de middelbare school. Daar is die docent weer... De uitgave voor deze maand was "Zadelpijn en ander damesleed" van Liza van Sambeek. De titel kende ik wel, de schrijver zegt mij niets.


Hmm, het gaat dus over zeven vrouwen op leeftijd (rond de vijftig) die gaan fietsen in Frankrijk. Opzich heel luchtig gebracht. De onderliggende thema's zijn iets minder luchtig: overspel en hoe ga ik om met verlies. De een heeft net haar man verloren, anderen zitten in een ongelukkig huwelijk, scheiding, overwerkte baan en thuissituatie, overspel, dood en kanker. Het komt dus allemaal naar boven borrelen tijdens die vakantie. Het begint als één van de vriendinnen erachter komt dat een andere vriendin vreemd gaat met haar man. Doordat de dames niet echt een blad voor de mond nemen - de verschillende synoniemen voor bepaalde lichaamsdelen en het wel en wee van het sexleven worden uitgebreid besproken - volgen er stevige discussies. Uiteindelijk trekken alle vriendinnen wel één lijn. Wel op een beetje vreemde manier: de vriendin die vreemd gaat met de man van een andere vriendin wordt eigenlijk veroordeeld ('hoort niet zo'), maar als de getrouwde minnaar van een van de anderen plotseling overlijdt, heeft iedereen medelijden met haar. Er worden dan verwoede pogingen gedaan om zo snel mogelijk terug te keren naar Nederland voor de begrafenis. Een beetje meten met twee maten.


Wat mij een beetje tegen viel, was het einde. Er wordt lang gesoebat of iets wel of niet mag. De eerste ontmoeting tussen getrouwde minares en echtgenote zijn koel. En in de laatste 3 pagina's zijn die ineens dikke vriendinnen, komen bij elkaar op de verjaardag en blijkt dat ze allebeid een andere kant van hun man/minnaar kenden. Beetje het gevoel dat de schrijfster(s) niet echt wisten hoe ze hun boek tot een respectabel einde moesten breien.


Al met al leest het makkelijk en ben je er zo doorheen.